Α’ Προβολή: Δευτέρα 29 Ιουνίου 2026
Η Ίντρα Κέιν «Με τον Ρένο» στο One Channel, με τον ηθοποιο και σκηνοθέτη Ρένο Χαραλαμπιδη.
Καλεσμένη στην δέκατη ένατη εκπομπή η τραγουδίστρια και ηθοποιός Ίντρα Κέιν, η οποία μεταξύ άλλων μιλάει για τους γονείς της και τα παιδικά της χρόνια, για την διαφορετικότητα, για τις σπουδές και τα όνειρα, για την πορεία της στο τραγούδι, για το άγχος και το τρακ, για έρωτα, τοξικές σχέσεις και πρώην, για τις πεποιθήσεις και τις ιδεολογίες της και για το «Your Face Sounds Familiar».
Για τους γονείς της και τα παιδικά της χρόνια: Γεννήθηκα στον Χολαργό από Ελληνίδα μητέρα και πατέρα Ουγκαντέζο. Η αρχή μου κατάλαβα νωρίς πως ήταν ειδική, πως είχα κάποιες άλλες προκλήσεις να αντιμετωπίσω από τον υπόλοιπο κόσμο. Η πρώτη μου ανάμνηση είναι να παίζω ένα παιδικό πιάνο και να κάνω κονσέρτο στους δικούς μου. Μετά έκανα υπόκλιση και όλοι αναρωτιούνταν που το είχα δει αυτό. Οι γονείς μου ήταν αυστηροί, δεν με άφηναν να βγαίνω για καφέ. Τους είπα μετά τα 19 ότι ήθελα να γίνω τραγουδίστρια και δεν μου το απέκλεισαν.
Για την διαφορετικότητα: Δεν θεωρούσα πως ήμουν όμορφη, ένιωθα περίεργη να μεγαλώνω στα 90s στην Ελλάδα, και μαύρη, και κορίτσι, και να φοράω γυαλιά. Στα 90s, ακόμα και τώρα δηλαδή, όταν υπάρχει έντονο το στοιχείο της διαφορετικότητας, όποια κι αν είναι αυτή, φροντίζει ο περίγυρός σου να το κάνει πολύ ξεκάθαρο. Είχα κόμπλεξ με το σώμα και το μαλλί μου. Φρόντιζα να μην με βλέπουν τα αγόρια. Είχα σοβαρό θέμα αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης.
Για την πορεία της στο τραγούδι: Από πάντα ήθελα να γίνω τραγουδίστρια, μετά πήγαμε λίγο στο ηθοποιός, μετά ξαναγύρισα στο τραγουδίστρια. Είμαστε καλλίφωνοι σαν οικογένεια έτσι κι αλλιώς και υπήρχε η έκφραση μέσα από τη μουσική. Ντρεπόμουν όμως, τραφουδούσα μόνη στο δωμάτιο μου. Στο σχολείο μπήκα στην χορωδία. Το αποφάσισα όταν μου χάρισαν την πρώτη μου κασέτα, ήταν της Κάιλι Μινόγκ. Ξεκίνησα να κάνω φωνητικά στον Σταυρό του Νότου και μετά από εκεί άνοιξαν πόρτες για συνεργασίες.
Για το άγχος και το τρακ: Ένιωθα τρόμο στην αρχή που ξεκίνησα να τραγουδάω, δεν άνοιγα τα μάτια μου. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ αυτό καθόλου. Πάθαινα και ψυχοσωματικά πριν βγω στη σκηνή, με τα χρόνια το ξεπέρασα. Μέχρι και τώρα έχω φοβερό πρόβλημα να βρίσκονται συγγενείς μου κάτω από τη σκηνή.
Για τις σπουδές και τα όνειρα: Στο Λύκειο διάβαζα τόσο όσο για να περνάω αξιοπρεπώς, ήμουν μαθήτρια του 16. Δεν με ενδιέφερε καθόλου να μπω στο πανεπιστήμιο, το σχέδιο μου ήταν να πάω για σπουδές στην Αγγλία, να γίνω εκεί μεγάλη σταρ και να μην γυρίσω ποτέ. Τελικά δεν έγινε τίποτα από αυτά, πέρασα στο Τ.Ε.Ι. Αθήνας και δεν άντεξα να δώσω όλα τα μαθήματα για να πάρω πτυχίο. Δεν πήρα κάτι από τη σχολή, βαριόμουν μέχρι και να αντιγράψω και να κάνω σκονάκι. Ονειρεύομαι διεθνή καριέρα και πλούτο.
Για έρωτα, τοξικές σχέσεις και πρώην: Βίωσα έναν μεγάλο και βαθιά τοξικό έρωτα που μου έμαθε πολλά πράγματα. Γι’ αυτόν τον έρωτα αποφασίζεις να στερηθείς πράγματα που αγαπάς και πείθεις τον εαυτό σου ότι δεν τα έχεις ανάγκη, προσπαθείς να αλλοιώσεις τον χαρακτήρα σου και την προσωπικότητά σου. Εγώ σταμάτησα να τραγουδάω για 4 χρόνια, επειδή ζήλευε. Ήμουν μικρή, ήμουν κουτή και βαθιά ανασφαλής και δεν είχα ούτε αυτοεκτίμηση, ούτε αυτοπεποίθηση, ούτε τίποτα. Δεν μπορούσα να πατήσω στα πόδια μου και είχα και φοβερή αδυναμία στο να μείνω μόνη μου. Μεγαλώνοντας, κουβάλαγα πάρα πολύ θυμό και πάρα πολύ θλίψη για πολλά χρόνια γι’ αυτό το άτομο. Αλλά στον πυρήνα του, ήταν ένα πολύ αξιόλογο άτομο. Πραγματικά του εύχομαι τα καλύτερα και μακάρι να τα έχει βρει με τον εαυτό του. Με κάποιους πρώην παραμένω καλή φίλη, όλοι οι έρωτες έχουν έρθει τη στιγμή που έπρεπε εγώ να πάρω κάποιο μάθημα, ηταν επθιλογές μου.
Για τις πεποιθήσεις και τις ιδεολογίες της: Στα 90s πέρασα μια εφηβική κατάθλιψη που τα έβλεπα όλα μαύρα, αλλά ταυτόχρονα υπήρχε φαντασία. Μου άρεσε να φαντασιώνομαι το μέλλον μου και τα κάνω πλάνα, ήταν όλα πολύ ελπιδοφόρα. Ο χορός ήταν κάτι που αγαπούσα και αγαπώ πάρα πολύ. Έχω βασανιστεί πάρα πολύ για το μπαλέτο, θα ήθελα να έχω κάνει και άλλα είδη. Νομίζω θα μπορούσα 100% να έχω δει τον εαυτό μου ως επαγγελματία χορεύτρια. Μιλάω καθημερινά πολύ με την έφηβη Ίντρα, θα ήταν περήφανη για αυτό που είμαι σήμερα. Διαχειρίζομαι πολύ καλά την απώλεια, ακόμα δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι ο πατέρας μου δεν ζει. Έρχεται σε κύματα η θλίψη και ο θρήνος, αλλά το διαχειρίζομαι. Μεγαλώνοντας φοβάμαι τον θάνατο, δεν θέλω να πεθάνω και να συνεχίσετε οι υπόλοιποι. Δεν θέλω να χάσω τίποτα. Θέλω να τα ζήσουμε μαζί. Όταν πεθάνω, θέλω να πεθάνουμε όλοι. Θέλω να τελειώσει ο κόσμος.
Για το «Your Face Sounds Familiar»: Με πιάνει το παράπονο που όλοι κάνουν τις ωραίες και τους ωραίους και εμένα με κάνετε μουστακαλή, με τις αφάνες. Ο πιο δύσκολος όμως να τον πιάνω, νομίζω ήταν ο Μπρούνο Μαρς. Ήταν δώρο στη ζωή μου αυτό το σόου. Γιατί είναι και ένα σόου που μ’ άρεσε πάντα, πάρα πολύ δημιουργικό, πάρα πολύ διασκεδαστικό, και το βλέπει τώρα όλη η Ελλάδα, δηλαδή με έχουν μάθει και οι πέτρες. Είμαι πάρα πολύ ευγνώμων γι’ αυτό που μου έχει τύχει φέτος.
